Kim: een jonge, sportieve en hippe juf geboren met een CHD

Kim Eveleens (30) uit De Kwakel leidt een leuk, avontuurlijk en sportief leven. Ze merkt vrijwel niet meer dat ze geboren is met CHD. Daarom deelt ze graag haar verhaal. “Ik zou zo graag willen dat mensen die een baby krijgen met CHD, zien dat je kind ook een gezond en gelukkig leven kan leiden.”

Tegenwoordig staat Kim met veel enthousiasme voor de klas als kleuterjuf in Aalsmeer. Niemand had dit op voorhand voorspeld, want leren is nooit haar grootste hobby geweest. Daarnaast leidt ze een heerlijk avontuurlijk leven, is ze super sportief en is ze lange tijd degene geweest die op feestjes het licht uitdoet. “Maar nu de katers steeds erger worden, lukt dat helaas niet meer.”

Kim (30) staat dus volop in het leven. Aan bijna niets is te zien dat ze is geboren met CHD. Alleen het grote litteken op haar buik verraadt een medisch verleden. “Als ik een bikini aan heb, zie je het litteken goed. Maar daar heb ik nooit echt mee gezeten. Soms vragen mensen er wel naar, maar dat vind ik prima. Ik heb liever dat ze ernaar vragen, dan dat ze kijken en niets durven te zeggen.”

Het begin

Dat litteken is het gevolg van de operatie die ze drie dagen na haar geboorte in Nijmegen moest ondergaan. De operatie was niet gepland. Haar moeder Jolanda beviel thuis, maar toen Kim geen geluid maakte bij het huilen, gingen de alarmbellen af. Van het Amstelveen Ziekenhuis ging ze naar het AMC in Amsterdam. Daar ging het mis bij de operatie. Ze kreeg (handmatig) te veel zuurstof, waardoor haar goede rechterlong klapte. Met spoed werd ze naar Nijmegen vervoerd.

Tijdens die rit in de ambulance herpakte haar rechterlong zich, waardoor ze bij aankomst in Nijmegen niet aan de hartlongmachine (ECMO) hoefde. Vier dagen na de operatie mocht ze van de beademing af en na met de helikopter vervoerd te zijn van Nijmegen naar Amsterdam (vanwege de Vierdaagse) kon ze op 10 augustus naar huis.

“Ik heb een engeltje op mijn schouder gehad”, zegt Kim. “Het is mijn geluk geweest dat de rechterlong zich herstelde tijdens de rit naar Nijmegen. Ik werd een week na de uitgerekende datum geboren, waardoor ik een sterke baby was. Misschien heeft dat het verschil gemaakt. Ook de artsen weten het niet precies.”

Sporttalent

Het begin is weliswaar dramatisch, maar daarna leidt Kim een onbezorgd leven en heeft ze veel plezier tijdens het beoefenen van verschillende sporten. Op zaterdag gaat ze eerst voetballen en daarna nog schaatsen. “Ik heb zelfs een keer een wedstrijd in Thialf geschaatst”, vertelt ze. “Ik had best talent, maar als ik nog fanatieker wilde schaatsen, moest ik daar rond mijn twaalfde veel voor opgeven. Dat vond ik het niet waard, omdat ik het ook belangrijk vond om tijd door te brengen met vrienden en familie.”

Rond die leeftijd begon ze zich ook voor het eerst meer af te vragen wat de aandoening is, waarmee ze is geboren. En wat er eigenlijk gebeurde bij bijvoorbeeld onderzoeken. In de vierde klas van de havo besloot ze daarom haar profielwerkstuk te maken over de zeldzame aandoening. “Er was toen nog weinig informatie over te vinden. We wilden daarom de arts interviewen die mij geopereerd had, maar die was overleden. Dat vond ik best wel erg, want ik wilde hem graag bedanken. Hij heeft toch mijn leven gered. Gelukkig konden we met een andere arts spreken en werd het werkstuk zo mooi, dat ik er samen met een vriendin een prijs mee won op school.”

Buitenlandse avonturen

Daarna speelde CHD lange tijd geen rol meer in haar leven. Nadat ze was gezakt voor haar havo-examen door een onvoldoende voor Engels besloot ze om als au pair te werken, in voorbereiding op een staatsexamen. Bijna een jaar woonde ze bij een familie in Hermitage Green, in de buurt van Reading. “Dat heeft mij heel veel gebracht. Ik hield van kinderen, dus dat was heel erg leuk. En mijn Engels is er stukken beter door geworden, waardoor het me uiteindelijk toch gelukt is voor het vak te slagen.”

Het gaf haar het zelfvertrouwen om een paar jaar later, in 2016, opnieuw op avontuur te gaan. Ze werkte twee maanden op een zomers sportkamp net buiten New York, Camp Hillcroft. “Dat was wat. 20 jaar was ik, en daar stond ik, alleen op Central Station. Had ik ook nog eens de trein gemist. Gelukkig had iemand op mij gewacht, een Schot. Nou, als je Engels al niet super is, probeer dat dan maar eens te verstaan. Het begin was dus wat ongemakkelijk, maar het werd heel vet. Doordeweeks deden we met de kinderen allerlei activiteiten en in het weekend waren we vrij en gingen we naar New York.”

Carrièreswitch

Daarna begon ze aan de opleiding Sport, Management en Ondernemen en werkte ze vervolgens op de marketingafdeling van Perry Sport. “Alleen is van 9 tot 5 achter een computer zitten niets voor mij.”

Ze besloot haar baan op te zeggen en drie maanden door Thailand en Vietnam te reizen. Daar zette een vriendin die mee was, haar op het spoor om de pabo te doen. En zo is ze, net als haar moeder, juffrouw geworden. “Ik ben eigenwijs en heb altijd gezegd dat ik geen juf zou worden. Maar het is echt een goede keuze geweest.”

Meer besef

Tot haar 29^ste speelt CHD geen rol meer in leven, totdat ze een gynaecoloog bezoekt vanwege menstruatieproblemen. Dat blijkt uiteindelijk niets met haar CHD te maken te hebben, maar als ze vertelt dat ze met een gat in haar middenrif is geboren, wordt ze wel doorverwezen en gevraagd om mee te doen aan een lichamelijk onderzoek.

“Uit het onderzoek bleek dat ik bij de groep mensen behoor die het beste eruit zijn gekomen. Ik kon het haast niet geloven, waardoor ik nieuwsgierig werd naar verhalen van andere mensen. Doordat ik er nu meer over weet, begrijp ik veel beter waarom ik zo veel geluk heb gehad. Dat had ik eerst helemaal niet door. Inmiddels besef ik beter dat ik er ook niet had kunnen zijn en kan ik soms tegen mezelf zeggen dat ik niet zo pessimistisch en perfectionistisch moet zijn. Ik heb gewoon een mooi leven. Met een fijne baan, een huis en een lieve vriend.”

Het verhaal door vertellen

Kim deelt daarom graag haar CHD-verhaal. “Ik zou zo graag willen dat mensen die een baby krijgen met CHD, zien dat hun kind ook een gezond en gelukkig leven kan leiden ondanks de ziekte. Want ik weet van mijn ouders dat de eerste paar maanden een zware periode kunnen zijn, vol ziekenhuisbezoeken en onzekerheid. Ook tegen hen zou ik dus willen zeggen: weet dat het dus ook kan lopen, zoals bij mij.”